Reis 2001

Hands across the water

Impressies van de Lakota-reis, zomer 2001

Mariska Wobbe, een van de deelneemsters aan de reis, heeft een verslag van dag tot dag geschreven. Hieronder volgt een aantal fragmenten.

(26 juni) Ingesteld op een grote verrassing, een uitdaging en ‘indian time’, vertrok ik met het vliegtuig naar Denver, waar alle deelnemers aan de reis zich zullen verzamelen. We werden daar op het vliegveld afgehaald door Kelly Looking Horse en zijn familie. Hij is de komende weken onze ‘guide’.

Klik op de foto voor een vergroting(27 juni) Vandaag begon de reis pas echt. Nadat we allen in een cirkel hadden deelgenomen aan een ‘Lakota prayer’ voor een goede reis, vertrokken we met twaalf personen in een busje van de OST (Oglala Sioux Tribe). Van Colorado reden we door Nebraska naar South Dakota. Onderweg hebben we gepicknickt bij Scotts Bluff, waar we ook een museum hebben bezocht. Scotts Bluff is een van de ‘landmarks’ van de Oregon Trail: zeer apart gevormde bergen zijn hier oriëntatiepunten in het landschap.

Na het avondeten in een restaurantje in Gordon, vlak bij Kelly’s huis, werden we voor de eerste keer geconfronteerd met de discriminatie van de ‘natives’. We eindigden deze dag bij Kelly thuis, waar we gastvrij werden ontvangen (…).

(28 juni) ’s Ochtends staan we versteld van het uitgestrekte landschap dat ons omringt. Even van de rust genieten, daarna beginnen we weer aan een druk programma. De buurman van Kelly had een ‘sweat lodge’ in zijn achtertuin en wilde ons hierover graag alles uitleggen. Er stond een kunst-tentoonstelling op het programma en daarna zijn we naar de Red Cloud school geweest, waarbij ook een museum is, een kerk, en het graf van Red Cloud.

Klik op de foto voor een vergroting

Na veel informatie, een Lakota-gebed en uitleg over de manier van offeren bij een graf, waren we klaar om naar Wounded Knee te gaan.

Onderweg zijn we in Pine Ridge Village gestopt en hadden we even de tijd om het hedendaagse leven daar gade te slaan. Dat ziet er niet rooskleurig uit. Veel arme mensen, drankverslaafden en toekomstloze jongeren. Je weet genoeg als je hoort dat ze hier op voedselbonnen leven.

Voor de meesten van ons was het bezoek aan Wounded Knee de indrukwekkendste ervaring van deze reis. Van het door velen verwachte ‘witte kerkje’ bleek niets over te zijn dan de fundering.

(30 juni) Vandaag zijn we via het Akta Lakota Museum naar 1880-Town gegaan. Dat is een nagebouwd oud stadje waar o.a. veel voorwerpen uit de film ‘Dances with Wolves’ te zien zijn.

Gegeten hebben we in een restaurantje in de Badlands, waar we ook nog van een kleine avondwandeling hebben genoten. De tenten opgezet bij Kelly thuis en de volgende ochtend weer paraat.

Klik op de foto voor een vergroting

(2 juli) Naar Wind Cave in de Black Hills, een heilige en zeer vruchtbare plaats. Wind Cave is een Nationaal Park in South Dakota met een grot waar we op 65 m. diepte een wandeling van bijna twee uur hebben gemaakt. (…)

Daarna hebben we voor het eerst ons tipikamp opgeslagen, in Custer; Kelly legde ons uit hoe we de tipi’s moesten opzetten. Het bleek minder gemakkelijk dan we hadden gedacht! Na wat hout te hebben gesprokkeld, konden we ’s avonds genieten van een kampvuur, onder geschreeuw van coyotes op de achtergrond.

(4 juli) Vandaag is een officiële feestdag in Amerika. We vertrekken direct na het ontbijt naar onze volgende kampeerplek, in de Badlands. Daar slaan we ons kamp op aan de White River en sprokkelen we hout.

We gaan naar het Rosebud-reservaat, voor een powwow. Onderweg genieten we van een ‘indian taco’ bij een indiaanse vrouw van 78 jaar, die in een verlaten huisje in de Badlands haar taco’s verkoopt en verhalen vertelt.

Onderweg naar Rosebud hebben we uiteraard autopech gehad, wat op zijn minst bij een goede reis hoort. De powwow is een feestelijke happening, (…) met vuurwerk als afsluiting.

Klik op de foto voor een vergroting

(7 juli) Na een zeer korte nacht met een geweldig onweer en een nachtelijke verhuizing van tipi en tent naar de woonkamer van Kelly, stonden we vroeg in de ochtend klaar om deel te nemen aan een wandeltocht ter nagedachtenis aan de overledenen, onder wie twee broers van Kelly.

Erna hebben we de hele dag doorgebracht op het pow-wow-terrein en diverse activiteiten meegemaakt, waaronder een ‘give-away’ ceremonie, een ‘naming’ ceremonie, paardenraces, danswedstrijden en zangwedstrijden van drumbands.

(13 juli) We zijn om 4.30 uur opgestaan om een ‘sundance’ in Porcupine bij te wonen. Ook dit was voor de meesten van ons een heel speciale ervaring. Het was zeer warm. Op het sundance-terrein mag je niet eten en drinken uit respect voor de dansers, die hier vier dagen vasten en van zonsop- tot zonsondergang dansen. Daarna hebben we bij Kelly thuis een uitgebreide BBQ voorbereid voor onze laatste avond. ’s Avonds hebben we in de tuin onze ‘dreamcatchers’ afgemaakt om mee naar huis te kunnen nemen.

(14 juli) (…) Het einde van de reis naderde nu echt. We namen afscheid van de familie Kelly en vertrokken richting Denver. Onderweg hebben we bij Fort Laramie een laatste bezoek gebracht aan een museum en een ‘visitors center’. (…)

Terug in Nederland kan ik zeggen dat dit voor mij een heel speciale reis is geweest: heel leerzaam, echt een studiereis, veel ervaringen, indrukken, leuke mensen, en zeker voor herhaling vatbaar. (…)

 

Mariska Wobbe

Share Button