Wotanin Wowapi 28 – november 1997


nieuwsbrief van de Lakota Stichting

nummer 28, november 1997

Inhoudsopgave

Van het bestuur

Zoals we al in de vorige nieuwsbrief meldden, is de Lakota Stichting verhuisd naar Utrecht. We hebben nu ook een nieuw postbusnummer. Het nieuwe adres luidt:
Postbus 24032 
3502 MA Utrecht
tel. 030-2893803Zie verder Contact


Adopt a Grandparent-giften

Naar aanleiding van het artikel over het Adopt a Grandparent-programma in de vorige nieuwsbrief kregen we enkele vragen over het overmaken van geld naar Amerika. Overmaken kan op verschillende manieren.
Bij het postkantoor kun je een internationale postwissel invullen. Je betaalt dan contant in Nederlands geld. De post zorgt ervoor dat de postwissel bij de geadresseerde komt die hem vervolgens zelf kan inwisselen. Duur van de overmaking op deze manier: ongeveer zes weken. Kosten: ƒ 20,-.
Als girorekening-houder kun je een giro-overschrijvingskaart invullen. Geef aan hoeveel dollar je wilt overmaken (streep ‘gulden’ door en zet in plaats daarvan ‘USD’). Schrijf ‘internationale postwissel’ in het vakje voor het gironummer van de geadresseerde en vul naam en adres van de geadresseerde volledig in. Vermeld onder ‘mededelingen’ dat het om een donatie gaat. Post de kaart in een giro-envelop en vermeld daarop ‘Afdeling Buitenland’. Kosten: ƒ 18,-; duur van de verwerking: ongeveer zes weken.
De banken hebben ook een dergelijke regeling.

Marian Cuisinier

Informatie achterhaald. Red.


Boekbesprekingen

Schatkist Sioux-indianen

Voor kinderen in de leeftijdsgroep van tien tot veertien jaar geeft uitgeverij Piramide (Amsterdam) de reeks Schatkisten uit. Een daarvan gaat over de Sioux-indianen. (Prijs: ƒ 49,90.) Ontdek de geheimen en tradities van hun leven op de grote prairie, zo luidt de veelbelovende tekst op de kaft. Welk kind zou dat niet willen?De schatkist zit vol verrassende knutselopdrachten en spelletjes, voor vermaak maar zeker ook voor lering, getuige de aard van de opdrachten en het begeleidende boekje van Fiona MacDonald met een aantal hoofdzaken uit de geschiedenis van de Sioux. Kinderen kunnen met de inhoud van de schatkist onder meer een tipi bouwen, een hoofdband maken, de kaart van de grote prairie bestuderen en zich verdiepen in de gebarentaal en een aantal symbolen van de prairie-indianen. Je zou willen dat een schatkist als deze was samengesteld door een inheemse auteur, maar dat is niet zo. Althans: je kunt nergens uit opmaken dat het wel zo is.

Is de schatkist geslaagd? Ik heb natuurlijk eerst gekeken naar de educatieve kant, naar wat er over de Sioux wordt verteld. Hoewel heel beknopt, geeft het boekje een evenwichtige indruk van wat hier over de Sioux-historie bekend is. Een misser vind ik dat het heden er erg bekaaid en te positief van afkomt. Moderne geschiedenis is ook geschiedenis. Het zou beter zijn geweest als er ook iets was verteld over de problemen van de Sioux nu, in en buiten de reservaten, en over de ingewikkelde verhouding met de blanken. Ook kinderen mogen daar best iets over horen. Temeer daar ze er later misschien nog mee te maken zullen krijgen, bijvoorbeeld als ze meer gaan lezen, of de Sioux willen gaan opzoeken omdat hun belangstelling door de schatkist is gewekt.

Blijft staan dat de schatkist er prima in slaagt kinderen te boeien en hen met overgave met het indiaanse materiaal bezig te laten zijn. Ik heb dat zelf kunnen constateren bij mijn nichtje Tess, nog niet helemaal tien. Ze stuurde mij een enthousiaste brief. ‘Het spelletje vingers afsnijden klinkt heel vies, maar dat is het niet, het is leuk’, zo schreef ze. Wat ze het mooiste vond? Tess: ‘Het boekje met de geheimtaal, vooral dat met die veren.’


With Custer on the Little Bighorn

Onlangs is een bijzonder boek verschenen over de roemruchte veldslag van 1876 tussen de blanken en de Sioux met hun bondgenoten: With Custer on the Little Bighorn. Het is gebaseerd op de dagboekaantekeningen van de blanke soldaat William O. Taylor, die onder het bevel van majoor Reno stond. Voor zover bekend is Taylors’ verhaal het enige ooggetuigenverslag van deze strijd die voor de blanke aanvallers rampzalig verliep – speciaal voor generaal Custer en zijn mannen: niemand van hen overleefde.De aantekeningen van Taylor (die zelf in 1923 stierf) zijn lang ongepubliceerd gebleven. Ze kwamen in 1995 bij een veiling in handen van verzamelaar Greg Martin, die ervoor zorgde dat ze nu in boekvorm toegankelijk zijn. Het bijzondere aan dit boek is dat de schrijver als overlevende van de verliezende partij toch veel begrip voor de situatie van de indianen wist op te brengen. Taylor schildert de Sioux en de Cheyenne niet eenzijdig af als vijanden die aan de blanken een vernietigende nederlaag toebrachten, maar ook als mensen die, opgejaagd als ze waren, wel wanhopig moésten vechten om hun volken te laten overleven. Niet dat voor de indianen daarna alles in orde kwam. Uiteindelijk kwamen de overwinnaars toch in reservaten terecht, voor zover ze die ten minste nog levend haalden. Maar de slag bij de Little Bighorn betekende wel een lichtpunt in hun geschiedenis.

Taylor geeft ook ‘inside information’ over de blanke kant. Zo laat hij de goede verstaander weten dat hij majoor Reno nogal eens naar de alcohol zag grijpen, ook op momenten waarop alert optreden vereist was. Kortom: een interessant en genuanceerd boek, dat ondanks de vele publicaties die over deze slag al zijn verschenen, toch een aanwinst is. (Uitgeverij Penguin: ƒ 38,85, maar door mij bij de Slegte aangetroffen voor ƒ 24,50.)

Marian Cuisinier


Zonnedans-controverse

Het verzet van Noord-Amerikaanse indianen tegen de manier waarop blanken, in het bijzonder aanhangers van de New Age-beweging, de indiaanse spiritualiteit benaderen en de commerciële hausse waartoe dit aanleiding heeft gegeven, neemt steeds duidelijker vormen aan.

Op het Pine Ridge-reservaat van de Oglala-Sioux (Lakota) in Zuid-Dakota is deze controverse afgelopen zomer tot uitbarsting gekomen. Tegen een zonnedans-leider, David Swallow, is een rechtszaak aangespannen, waar na de rechter van het reservaat besloot dat blanken op dit reservaat geen zonnedansen meer mochten bijwonen of eraan deelnemen. Ook mocht er geen geld voor ceremonies worden gevraagd.

David Swallow opereerde vanuit Denver als ‘medicijnman’ en had daar en in Californië een grote groep, meest blanke aanhangers verzameld. Hij werkte samen met Manny Twofeathers, de schrijver van een boek over de zonnedans. Mensen werden door Twofeathers door verwezen naar Swallow, die hen aan zijn zonnedans in het Pine Ridge-reservaat liet deelnemen. In ‘Indian Country Today’, de indiaanse krant in Zuid-Dakota, wordt gezegd dat hiervoor forse bedragen werden gevraagd: er is sprake van prijzen tot vijfduizend dollar.

Op het Pine Ridge-reservaat zijn deze zomer zo’n veertig zonnedansen gehouden. Nog in de jaren zeventig was er maar één, die door de stamraad werd georganiseerd. Omdat dit een toeristenattractie werd, is er actie tegen gevoerd. Daarna ontstonden aparte zonnedansen. Nu wordt weer gepleit voor één zonnedans per jaar op het reservaat.

De beslissing van de rechter schijnt intussen in beroep te zijn ingetrokken. De rechter heeft de Oglala Sioux-stam geadviseerd over te gaan tot wettelijke maatregelen. Mogelijk wordt binnenkort een referendum over deze kwestie gehouden.
De zonnedans van David Swallow is gewoon doorgegaan; de politie van het reservaat heeft wel enkele wapens in beslag genomen.

De kwestie heeft opnieuw tot discussie geleid over de vraag wie er nu precies indiaan is. Moet je honderd procent indiaans bloed hebben om aan ceremonies mee te mogen doen? Hoe staat het dan met kinderen uit gemengde huwelijken die wel in een indiaanse gemeenschap opgroeien? En: is het geen schending van mensenrechten om mensen op basis van ras uit te sluiten?

Gerda Bolhuis


Korte berichten

Bear Butte Lodge

Het bezoekerscentrum bij de heilige berg Bear Butte van de Lakota – Bear Butte Lodge – is gekocht door de Rosebud Sioux-stam. De stam is van plan er een educatief centrum van te maken.

Makah

De Makah-indianen in de staat Washington hebben van de Internationale Walvisvaartcommissie toestemming gekregen om weer op walvissen te jagen. Ze hadden gevraagd vijf grijze walvissen per jaar te mogen vangen, maar hebben toestemming gekregen voor vier. Ook de Inuit in Alaska en de Chukchi uit Oost-Siberië mogen op grijze walvissen jagen.

Ada Deer

Ada Deer, een Menominee-indiaanse uit Wisconsin die sinds 1993 Assistent Secretary for Indian Affairs was, is door president Clinton vervangen. Haar opvolger wordt Kevin Gover, een Pawnee.

Geen Navajo casino’s

De uitslag van een referendum bij de Navajo-indianen in Arizona heeft uitgewezen dat de stam in meerderheid tegen de legalisatie van gokken op het reservaat is. Een peiling voor de verkiezingen suggereerde nog dat zeventig procent voor zou zijn.

Mount Graham

De U.S. Forest Service (Staatsbosbeheer) vindt nu toch dat er een onderzoek gedaan moet worden naar de plannen om een telescoop te bouwen op Mount Graham, een heilige berg van de Apache. De Western Apache verzetten zich al jaren tegen de bouw hiervan, maar de Amerikaanse overheid heeft tot nu toe niet naar hun bezwaren geluisterd.


Colofon

Eindredactie: Marian Cuisinier
Organisatie & produktie: Gerda Bolhuis
Layout/logo’s: Ad Vermeulen
Bijdragen: Gerda Bolhuis & Marian Cuisinier

ISSN 0926-2989

Share Button