Wotanin Wowapi 31 – september 1998


nieuwsbrief van de Lakota Stichting

nummer 31, september 1998

Inhoudsopgave


Van bestuur en redactie

We besteden in dit nummer onder andere aandacht aan de kwestie van Amerikaanse sportteams die zich Indiaanse namen hebben toegeëigend. Indianen voeren hiertegen al jaren actie.

Tot onze spijt zijn we genoodzaakt voortaan vooraf betaling van bestellingen te vragen. Na een bestelling ontvangt U een acceptgiro voor het verschuldigde bedrag, vermeerderd met portokosten en een gulden administratiekosten. We sturen U het door U bestelde zodra U de rekening heeft voldaan.

Voor het uitlenen van boeken, video’s en ander materiaal vragen we in het vervolg vijf gulden leengeld per voorwerp.

Deze maatregelen zijn helaas nodig omdat in het verleden rekeningen soms niet werden betaald en uitgeleende spullen niet teruggebracht.

Gerda Bolhuis


Eer een ander ras mensen als mascottes

Tim Giago, de hoofdredacteur van Indian Country Today, de voormalige Lakota Times, wijdde onlangs een commentaar aan het gebruik van Indianen als mascottes door Amerikaanse sportteams. Ondanks de ‘inside information’ die het stuk bevat, laten we het hier in vertaling volgen, omdat het prachtig aangeeft wat Indianen vinden van dit gebruik.De redactie

Bijna elke Lakota man en vrouw wist dat het basketbalteam van Utah zou gaan verliezen in de finales van het NCAA-Toernooi. Hoe wisten we dit? Omdat Utah zichzelf de Utes noemt (genoemd naar een Indiaanse stam in Utah) en alle grote sportteams in Amerika die Indianen als mascotte gebruikten in 1997 in de grote wedstrijden verloren.
De ‘Atlanta Braves’, ‘Cleveland Indians’, ‘Washington Redskins’, de ‘Fighting Illini’ van de Universiteit van Illinois en de ‘Florida State Seminoles’ beten vorig jaar allemaal in het stof en we zijn blij dat Utah in 1998 begonnen is zich bij hen aan te sluiten. De les: Indianen zijn mensen, geen mascottes voor Amerika’s plezier en spelletjes. De ‘Standing Rock High School Warriors’ van het Standing Rock Sioux-reservaat wonnen afgelopen jaar het kampioenschap van Noord-Dakota, maar dit team bestaat uit echte Indianen en niet uit niet-Indianen die zichzelf opmaken als Indianen.
De twee nieuwe grote baseball-teams hebben gekozen voor de ‘Devil Roys’ en de ‘Diamond Backs’ als hun mascotte. Bij deze teams was er geen sprake van om Amerikaanse Indianen als mascotte te gebruiken. Ik vraag me af waarom. Zou het kunnen zijn dat het protest van de Indianen en de columns die ik de afgelopen 16 jaar al wijd aan deze schandelijke gewoonte, eindelijk een paar gevoelige oren bereikt hebben?
Ik zou John Kent Cooke, de nieuwe eigenaar van het Washington D.C. footballteam willen vragen een dappere beslissing te nemen en de naam van zijn mascotte te veranderen in de ‘Washington Blackskins’. Aangezien Washington voor bijna 75% een Afrikaans-Amerikaanse bevolking heeft, zou dit het juiste zijn om te doen. De Amerikaanse Indianen hebben genoeg van deze eer die ons geschonken wordt en we geloven dat het alleen maar behoorlijk is om een ander ras mensen te eren als mascottes.
Op deze manier kunnen de Washington-fans hun tomahawks, oorlogstooien, gezichtsverf en andere items gemaakt van kalkoenveren, voor altijd wegstoppen. Ze kunnen zich dan voorbereiden op de zondagse football-wedstrijden door hun gezichten zwart te verven, Afro-pruiken te dragen, gepaste Afrikaanse kleding uit te kiezen en enkele nieuwe Afrikaanse oorlogsliedjes te maken. Denk je eens in, we zouden een football-stadion kunnen zien, gevuld met moderne versies van Al Jolson. Zouden de meeste Afrikaans-Amerikanen dit niet als een echte eer zien?
De blanke en de zwarte man zijn de Amerikaanse Indiaan al 100 jaar aan het eren. Is het niet tijd geworden om een andere etnische groep te eren? Waarom zouden de ‘Dallas Cowboys’ hun naam niet veranderen in de ‘Dallas Caballero’s’? Denk aan de eer die hun fans kunnen brengen aan de Mexicaanse Amerikanen als ze de stoelen zouden vullen met mensen die sombrero’s en serapes dragen. Ik ben er zeker van dat ze een echt Mexicaans liedje kunnen bedenken om hun team mee aan te moedigen. Waarom zou al deze eer gereserveerd worden voor de Amerikaanse Indianen? Wij zijn niet egoïstisch. We zouden het helemaal niet erg vinden als die eer een beetje gespreid zou worden.
Waarom zouden de ‘San Francisco Forty Niners’ hun mascotte niet veranderen in de ‘San Francisco Chinamen’? Immers, het Minnesota footballteam eert een reeds lang gestorven krijger die de naam Viking heeft. We weten allemaal dat er geen Vikingen meer bestaan, maar Minnesota voelt zich nog steeds verplicht om hen te eren.
Mijn fantasie slaat op hol als ik denk aan al de dingen die de fans van San Francisco kunnen doen om de Chinezen te eren. Stel je een televisiecamera voor die de plaatsen, gevuld met mensen die Chinezen imiteren, langsgaat. Klinkt dat niet als heel veel lol? Wat zou dat een eer voor hen zijn.
Er moet ergens in Amerika een team zijn dat het heel leuk zou vinden om de mensen uit het Midden-Oosten te eren. Zouden deze mensen, bekend als Arabieren, geëerd worden, als football, basketbal of baseball fans gekleed zouden gaan in hun traditionele kleding en met kamelen rond het veld zouden paraderen tijdens de pauze? Klinkt als een hele goede manier om hen te eren, niet?
Vergeten we de Joden niet? Waarom veranderen de ‘New York Jets’ hun naam niet in de ‘New York Jews’? Wanneer was de laatste keer dat de Joden zo’n eer toebedeeld kregen? Denk eens aan de mogelijkheden. De fans zouden een fantastische tijd kunnen hebben met het imiteren van de Joden. Ze hebben immers veel plezier bij het imiteren van de Indianen. Maar, zoals ik al zei, we zijn niet egoïstisch. Strooi die mascottes maar wat rond.
Hemeltje: ik vergeet bijna de ‘dominant society’. Wat doen we met de blanken? Ik realiseer me dat hieronder ook de Duitsers, Ieren, Italianen, Fransen, Denen, etc. vallen, maar ze hebben allen één ding met elkaar gemeen: blanke gezichten. Net zoals het Washington footballteam alle Indianen op één hoop gooit, kunnen de ‘Cleveland Indians’ hun naam misschien veranderen in de ‘Cleveland Honkies’. Deze naam bevat dan de hele groep. Alle fans zouden hun gezicht wit kunnen verven en die dingen nadoen die ze denken dat blanken doen. Wat een eer.
John Kent Cooke en Ted Turner: lezen jullie dit? Als jullie dit lezen, verdeel dit eergedoe dan wat. Het begint een beetje vervelend te worden voor de Amerikaanse Indianen.

Tim Giago

uit: Indian Country Today, 13-20 april 1998

vertaald door: Nicole Buck


The Journey of Thomas Blue Eagle

CD-ROM-bespreking

ISBN 1-56-566-083-8

Op deze cd-rom vol verrassingen word je uitgenodigd in de tipi van de Lakota familie Blue Eagle. Zoon Thomas laat je bladeren in het boek van zijn eigen geschiedenis en die van zijn volk. De belangrijkste gebeurtenissen uit de tweede helft van de negentiende eeuw worden door hem verteld aan de hand van schitterende bewegende beelden, begeleid door traditionele muziek. De bizon komt op, paarden snellen het beeld in en uit. Je ziet en hoort de blanken komen, eerst de ‘trappers’, later de kolonisten. De nederlaag van Custer ontbreekt niet, maar wordt sober verteld.

Er is veel aandacht voor de invloed van alle veranderingen op het leven van de Lakota kinderen. Behalve het boek van Thomas kun je in de tipi ook andere voorwerpen aanklikken. Zo bereik je bijvoorbeeld de ‘hide painter’ waar je zelf animaties kunt maken. Ook is er een ‘winter count’, indringend gepresenteerd. Op een ceremonieel kleed staan zestien afbeeldingen die de Lakota geschiedenis uit de jaren 1865-1880 weergeven. Bij het uitlichten van elke afbeelding zie je tegelijk een Amerikaanse krant met een hoofdkop uit hetzelfde jaar. Zo ontvouwt zich een dubbele geschiedenis. Je kunt ook de Carlisle school, een regeringsschool in Pennsylvania, oproepen. Thomas somt de naargeestige maatregelen op waarmee hij en andere Indiaanse kinderen daar tot namaakblanken werden omgevormd. Fascinerend vond ik dat je tegelijk de foto’s van de kinderen en het schoolleven ziet. Zo ervaar je veel sterker dan door een boek alleen welk drama zich hier heeft voltrokken.

Mijn advies voor wie in de Lakota geschiedenis geïnteresseerd is en een multimedia PC heeft: kopen die cd-rom.

Marian Cuisinier


Colofon

Eindredactie: Marian Cuisinier
Organisatie & productie: Gerda Bolhuis
Layout/logo’s: Ad Vermeulen
Bijdragen: Gerda Bolhuis, Nicole Buck & Marian Cuisinier

ISSN 0926-2989

Share Button