Wotanin Wowapi 14 - oktober 1993

 


nieuwsbrief van de Lakota Stichting

nummer 14, oktober 1993

Inhoudsopgave



Van de redactie


Omdat iemand van Indiaanse afkomst is wordt er nog te vaak gedacht dat hij of zij dús altijd gelijk heeft en beschikt over een nobel karakter. De berichten over de Mohawk-ambassade in Den Haag tonen echter weer eens aan dat Indianen ook maar gewoon mensen zijn. Soms zijn ze inderdaad wijs en aardig, en soms blijken ze helaas ook volstrekt onbetrouwbaar te kunnen zijn. De ambassade, opgericht om in Nederland steun te krijgen voor de Mohawks, was ongeveer 1½ jaar lang gevestigd in een duur kantoorpand in Den Haag. Een paar weken geleden bleek dat de ambassade volledig failliet was. Richard LaFrance, die aan het hoofd stond van de organisatie, verdween met achterlating van vele schulden en een berooide vriendin.
Voor onze donateurs is het misschien goed om te weten dat de Lakota Stichting de Mohawk-ambassade nooit financieel heeft gesteund. Toen Richard LaFrance 6 jaar geleden in Nederland actief werd, waarschuwden onze contacten in België ons al voor soortgelijke oplichterspraktijken. We besloten LaFrance het nadeel van de twijfel te geven en afstand te houden. Het is triest om te zien dat ons wantrouwen gerechtvaardigd was. Dit soort gebeurtenissen zijn alleen een blamage voor de Mohawks, die meenden een integere vertegenwoordiger in Nederland te hebben. Het brengt ook schade toe aan de steungroepen die de ambassade te goeder trouw hielpen waar ze maar konden, en stelt de zaak van de Indianen in een kwaad daglicht. We kunnen alleen maar hopen dat de schade beperkt zal blijven.

Namens de redactie,

Ingrid van Amelsfort


Indiaans ABC


Quena

De quena is een fluit van de Quechua- en Aymara Indianen uit Peru en Bolivia. Ten tijde van het Incarijk waren ze gemaakt van been, goud, zilver, kalebas of aardewerk. De moderne quena is 25 tot 50 cm lang en is meestal gemaakt van riet of bamboe. Vaak wordt de quena als solo-instrument gebruikt: in dat geval bespelen alleen de mannen ze. In een ensemble zijn er vaak twee quena's die elkaar antwoord geven. De ene speler neemt bijvoorbeeld de lage tonen voor zijn rekening en de andere de hoge. Bij een lied waarin de hoge en lage tonen elkaar snel opvolgen moeten de muzikanten dan snel en alert samen de melodie vormen. Samen met drums dient de quena om regionale dansen te begeleiden, zoals huaynos, bailecitos ('dansjes') en carnavalitos (carnavalsdansen), maar het instrument wordt ook in mestizoliederen gebruikt.
Een variant bij de Aymara is de quena-quena. De verdubbeling geeft aan dat het om een hele grote fluit gaat: ze kunnen tot 72 centimeter lang worden en geven een diepe bastoon. De overtreffende trap bestaat ook. De allergrootste quena kan één tot twee meter lang zijn en heet dan 'tokoro'.
Het verspreidingsgebied van de quena is langzaam steeds omvangrijker geworden. Tegenwoordig treft men het instrument niet alleen aan bij de hoogland-Indianen van Peru en Bolivia, maar ook in Noord-Chili, Noord-Argentinië, Colombia en in delen van het Amazonegebied.

Rood

Er zijn verschillende verklaringen hoe de Indianen aan de benaming 'roodhuid' zijn gekomen. Hun roodbruine huidskleur is er één van. Ook gebruikten ze vaak rode verf om hun gezicht en lichaam te beschilderen.
Rood is ook voor Indianen een symbolische kleur. Samen met geel, zwart en wit vormen ze voor de Lakota o.a. de symbolen voor de vier windrichtingen, de vier rassen van de mensheid en de vier fasen van een mensenleven.
Rode steen wordt ook gebruikt voor het maken van pijpen. De enige echte steen, die hiervoor gebruikt mag worden (catliniet) komt uit een groeve in Minnesota en mag alleen met speciale toestemming gedolven worden.

Sequoia

Deze Cherokee, die leefde van 1760 tot 1843, is de uitvinder van het eerste, door Indianen zelf bedachte alfabet. Hij zag de manier, waarop de blanken door hun zogenaamde 'talking leaves' (sprekende bladeren) communiceerden en wilde ook zoiets voor zijn volk. Hij ontwierp een alfabet van 85 tekens dat al heel snel door veel Cherokees werd gebruikt. Er verscheen zelfs een Cherokee-krant, de 'Cherokee Phoenix', die gedeeltelijk in het Engels en gedeeltelijk in de Cherokee-taal werd gedrukt.
Na hun deportatie vanuit hun oorspronkelijke woongebied in de Amerikaanse staten Georgia en de Carolinas naar Oklahoma verschenen ook publicaties in het Cherokee-alfabet. Ook nu is dit alfabet nog steeds in gebruik.

Op onze pagina Te Downloaden kun je dit lettertype voor Windows ophalen.

Tipi

Het woord 'tipi' is van de Lakota afkomstig en valt uiteen in twee delen. 'Ti' betekent ongeveer 'leven in' en 'pi' geeft het meervoud aan. Vrij vertaalt staat 'tipi' dus voor 'zij leven in', of 'mensen die leven in'. De tipi is een kegelvormige tent, gemaakt van gemiddeld tien tot twaalf samengebonden palen die zijn bedekt met bizonhuiden. De tipi was het eigendom van de vrouwen. Zij vervaardigden de palen en de huidenbedekking, zorgden voor het onderhoud, zetten de tipi op en braken haar weer af. Voor de komst van het paard werden de tenten voortgesleept door honden met een travois, een driehoek van palen. Dit beperkte de mobiliteit van de gemeenschap. Toen het paard de prairievolken bereikte vergemakkelijkte dit het transport enorm en zorgde ervoor dat er grotere afstanden afgelegd konden worden. Ook was het nu mogelijk grotere tipi's te maken.
De tipi was niet alleen een plaats om te wonen, maar had ook een symbolische betekenis. Dit is bijvoorbeeld te zien aan de inrichting van de tent. Bij de Lakota was de opening van de tipi altijd naar het oosten gekeerd, de richting waar de zon opkomt en waar alle goede dingen vandaan komen. De mannen hadden hun plaats aan de noordkant. De vrouwen zaten aan de zuidkant, traditioneel de richting die staat voor de Indiaanse levenswijze, de ''red road ''. Eregasten mochten tegenover de ingang in het westen zitten, zodat al het goede uit oostelijke richting hen direct kon bereiken. Als er een aarden altaartje in de tipi was gebouwd, lag die ook in het westen. Het midden van de ruimte werd in beslag genomen door een (kook)vuurtje en vormde daarmee het centrum van de gemeenschap.
Met de bijna-uitroeiing van de bizon en de gedwongen verhuizing van de Indianen naar de blokhutten in de reservaten raakte de tipi in onbruik. In de huidige tijd wordt de tipi nog gebruikt voor bijzondere gelegenheden, zoals een zonnedans of een powwow. Ze zijn nu van canvas gemaakt en het vervaardigen, opzetten en afbreken is meestal de taak van de mannen.


Lakota muziek


Met zijn woeste baard en springerige haardos ziet Tom Casey, de enige blanke werknemer van KILI-radio, er nog het meeste uit als het prototype van de trapper uit de negentiende eeuw. Alleen het geweer en de achteloos over de schouder gedragen zak vol dierenhuiden ontbreken nog. In tegenstelling tot zijn indrukwekkende uiterlijk is Tom Casey echter een vriendelijke man die zich al jaren inzet voor de Lakota van het Pine Ridge-reservaat. Een afspraak voor een interview maken gaat bij hem geheel volgens de Indiaanse methode: je loopt het radiostation binnen, treft Casey aan, vraagt of hij even tijd heeft en kunt een minuut later meerijden in een hotsende auto om tussen verschillende stops door wat vragen te stellen.
Tom Casey woont sinds 1970 op het Pine Ridge reservaat. Via vrijwilligerswerk raakte hij betrokken bij KILI-radio, waar hij in 1990 aan de slag kon als uitvoerend manager. In de loop der jaren ontwikkelde hij zich tot een kenner van de muzikale ontwikkelingen op het reservaat. Vol enthousiasme wijdt hij uit over genres, bands en de rol van KILI-radio bij de promotie van (lokale) popgroepen.

STROMINGEN
Casey: ''Er zijn hier twee stromingen in de muziek. Je hebt de moderne popmuziek, en dan zijn er nog de traditionele drumgroepen. De lokale bands spelen vooral rock & roll en country & western. Zo heb je bijvoorbeeld Young Country. Ze komen van buiten het reservaat, uit Hot Springs, maar ze zijn hier heel populair en komen vaak optreden. Red Horse is een nieuwe rock & roll groep, die wel van het reservaat komt, en in Kyle is Golden Warrior opgericht. Die bands bestaan uit jongeren van een jaar of achttien. De leden van traditionele drumgroepen zijn meestal ouder, zo tussen de 25 en de 40, maar er zijn ook jongere groepen. Uit Porcupine komt Young Lightning. De leden van die band zijn tien tot veertien jaar oud en zitten nog op school. We hebben ze een paar keer in de uitzending gehad, maar het probleem is dat de bands vaak geen album uit hebben gebracht of de muziek op een cassette op hebben genomen. 'Any group taped we'll play', maar meestal is er geen opname beschikbaar.''
Dat er zo weinig L.P.'s en cassettes worden uitgebracht voor de markt komt vooral door geldgebrek, een probleem waar zowel de moderne als de traditionele groepen mee te kampen hebben.
''Er is zoveel talent! Jackie Bird is hier ontzettend populair. Ze zingt in het Engels en speelt een soort folkrock, maar er is niets uitgebracht op een album. Vince Two Eagles is er wel in geslaagd twee L.P.'s uit te brengen. Het laatste wat ik hoorde is dat hij naar Italië gaat om daar op te treden, maar het is heel moeilijk om zoiets te bereiken. Het is een keiharde business. Je hebt geld en contacten nodig en dat ontbreekt vaak. ''Vince Two Eagles maakt toegankelijke lichte popmuziek met country & western invloeden en hier en daar een Indiaans aandoende fluit. Hoewel de meeste popgroepen gewoon over de liefde zingen, verwerkt hij veel actuele politieke onderwerpen in zijn liedjes.
''Vince zingt over de situatie van de jeugd'', aldus Casey. ''Tachtig procent van de jongeren is werkloos en moet rond zien te komen van een uitkering. Alcohol is een groot probleem. Vince schrijft zijn eigen teksten en brengt daarin al dit soort dingen tot uitdrukking. Eén van zijn songs heet bijvoorbeeld 'General Assistence Blues'. Dat gaat over het overleven op een uitkering van het Bureau voor Indiaanse Zaken en de frustratie die dat veroorzaakt.''

OUD EN NIEUW
De drumgroepen maken minder politiek geladen songs. De teksten van traditionele liederen van de Lakota liggen min of meer vast en kunnen niet zomaar veranderd worden. Hier vindt echter een andere ontwikkeling plaats: groepen maken nieuwe songs waarin traditionele elementen worden vermengd met hedendaagse muziek of schrijven nieuwe pow wow-liederen. Op die manier ontstaat er een mengvorm tussen oude en nieuwe muziek, tussen de cultuur van de Lakota en blank Amerika. Casey vindt dit een hele interessante ontwikkeling. ''Eén van mijn favoriete groepen zijn de Black Lodge Singers uit Washington. Ze hebben een 'Mickey Mouse song' gemaakt. Het is een traditioneel powwow-lied met een Disneyland inhoud. Wij zonden dat uit, maar sommige mensen vinden dit te ver gaan. Heiligschennis is niet het goede woord, maar ze zeggen wel dat het van weinig respect voor de tradities getuigt. Ik vind het juist heel creatief, maar er zijn conservatieve mensen die het afkeuren. Tsja, het gaat net zoals met Elvis Presley, die werd in de jaren vijftig ook een communist genoemd vanwege zijn vernieuwende muziek.
Het omgekeerde gebeurt ook. Steeds meer popmusici beginnen hun rock & roll of country & western muziek te vermengen met elementen uit de traditionele Lakotamuziek. Jackie Bird is powwowliederen gaan mixen met folkrock en Vince Two Eagles vermengt de Engelse taal met Lakota. Naast de moderne en de traditionele stroming begint er nu dus een derde stroming tot ontwikkeling te komen waarin oud en nieuw met elkaar gecombineerd worden.''

THE LOST TAPES
KILI-radio probeert de Indiaanse muziek meer bekendheid te geven en huidige ontwikkelingen te stimuleren door zo veel mogelijk zendtijd te geven aan Indiaanse bands. Casey wil echter meer doen. Er zijn ambitieuze plannen ontworpen om in eigen beheer albums uit te brengen. Trots vertelt Casey: ''In de herfst van dit jaar [1993] gaan we een akoustische sessie van Buddy Red Bow uitbrengen, hopelijk op cassette én op CD. De titel wordt 'Buffalo - The Lost Buddy Red Bow Tapes'. Het is anders, gewoon Buddy en zijn gitaar, net zoals Neil Young in de unplugged concerten op MTV. Die opnamen lagen te verstoffen op een plank en KILI kreeg toegang tot de bandjes, dus nu gaan we dat uitbrengen. Vorig jaar deden we zoiets voor het eerst met zeventien traditionele songs van Two Bulls. Op de een of andere manier was dat wel passend. KILI is gebaseerd op de Lakota cultuur en het voelt juist aan om dan als eerste een album met traditionele Lakotamuziek te produceren. Verder zitten we te denken aan een album met powwowmuziek. KILI organiseert iedere februari een powwow om onze verjaardag te vieren en van de 1992-powwow hebben we goede opnames gemaakt. Alleen de begeleidende hoestekst ontbreekt nog. Twee mensen waren ermee aan de slag gegaan, maar ze hebben het nooit afgemaakt, dus volgens mij moet ik dat dan maar eens gaan doen.''
Het enige, en eeuwige probleem met dit soort plannen is zo als gewoonlijk het geld. Casey maakt echter niet de indruk zich daardoor te laten ontmoedigen. De albums zullen er komen op dezelfde manier waarop KILI-radio draaiende wordt gehouden: ''Hustling!''

KILI-radio is ook te vinden op het Internet.

Ingrid van Amelsfort


Cherokee Nation



Tijdens een reis die ik afgelopen zomer maakte door de Zuidoostelijke staten van de Verenigde Staten, was één van de eerste stops het Qualla-reservaat van de Cherokee in North-Carolina.
Het reservaat ligt tegen het Great Smoky Mountains National Park aan. Dit 'national park' is het drukst bezochte park in de V.S. Het reservaat pikt een graantje mee in de inkomsten uit de toeristenstroom. De Cherokee, die hier wonen, zijn afstammelingen van Cherokee, die de bergen invluchtten toen ze in 1830 gedwongen werden te ''verhuizen'' naar Indian Territory, Oklahoma tijdens de 'Trail of Tears'.

PRETPARK
Voor de snelle passant is het reservaat, met name de hoofd''stad'' Cherokee, een soort pretpark. Langs de kant staan Indianen in plains-Indian outfit met wie je, tegen betaling uiteraard, op de foto kunt. In rijen souvenirwinkeltjes worden allerhande prullaria verkocht: plastic tomahawks, tipi's in vele soorten en maten, vredespijpen en al het andere wat de toerist als Indiaans beschouwt.

MUSEA
Tussen al deze commercie is er voor de serieuze bezoeker toch nog genoeg interessants te vinden. Het Museum of the Cherokee Indian, bijvoorbeeld is zeer informatief en zoals veel Amerikaanse musea ook educatief. Interessant is de audiovisuele presentatie van de Cherokee-taal. Terwijl je via de koptelefoon het gesproken Cherokee hoort, kun je tekst in Cherokee en Engels meelezen. Er wordt so wie so veel aandacht besteed aan de taal. Sequoia (zie ook het artikel Indiaans ABC) maakte voor de taal, die tot dan alleen gesproken was, een alfabet, waardoor er een literaire traditie ontstond. Sequoia wordt buiten het museum nog herdacht met een enorm beeldhouwwerk gemaakt uit één sequoia-boom.
Elke avond in de zomer wordt ''Unto these Hills'' opgevoerd, een toneelstuk, wat het verhaal van de Cherokee geschiedenis en het gebied waarin ze leven, vertelt. Ocanaluftee Indian Village tenslotte, is een reconstructie van een 18e eeuws dorp waarin het leven uit die tijd wordt uitgebeeld.

ONJUIST BEELD
De Cherokee hebben goed begrepen, wat toeristen verwachten van een reservaat. Jammer is niet zo zeer dat de toeristen worden afgezet, maar dat je het risico loopt een onjuist beeld van de Cherokee en hun bewogen geschiedenis te krijgen.

Judith-an Verschuuren


 

Gokken om te overleven?


Bijna elke Indianen-stam in de Verenigde Staten heeft er ondertussen ééntje: een casino. Blanke gokkers worden bij busladingen tegelijk naar de reservaten gebracht om er een gokje te wagen. De prijzen bij de Indianen zijn hoger, want er hoeft geen of nauwelijks belasting op afgedragen te worden. Een controverse in Indianenland: willen we dit geld en accepteren we de mogelijke consequenties zoals criminaliteit en sociale ontwrichting of zeggen we principieel nee?

BELASTINGVRIJE PRIJZEN
Zo rond 1970 ontdekten Indianen een maas in de wet: ze konden op hun land gokhallen opzetten en grote prijzen uitkeren zonder dat de Amerikaanse belastingdienst zich er mee bemoeide. Ook de maximale winst is niet aan een limiet gebonden. De casino's schoten als paddestoelen uit de grond.
Dit ontging natuurlijk ook de Amerikaanse overheid niet. De regering Reagan was enthousiast, omdat het een bewijs van hun stelling leek, dat mensen zelf iets gaan ondernemen, zodra ze geen steun meer krijgen. Er bleek echter al snel, dat Indianen het op een andere manier aanpakten: de winst kwam ten goede aan de stam, die er weer allerlei voor hen belangrijke projecten van financierde. Voorbeelden hiervan zijn studiebeurzen voor jonge Indianen bij de Seminoles in Florida en een nieuw medisch cultureel centrum bij de Shakopee-Sioux in Minnesota. Vaak worden er ook Indianen aangenomen als werknemers, zodat de werkloosheid op de reservaten daalt.

TEGENSTAND
Plaatselijke blanke ondernemers zijn vaak felle tegenstanders van de Indiaanse casino's. Ze zien aankomen dat de Indianen, die ze vroeger discrimineerden, het verdiende geld nu niet in hún bedrijven gaan uitgeven.
De bekende miljardair Donald Trump deed onlangs enkele denigrerende uitspraken over Indiaanse casino's, naar algemeen werd aangenomen omdat hij de winsten van zijn eigen casino's in gevaar zag komen.
Een ander gevaar zag men in de mogelijke belangstelling, die de georganiseerde misdaad voor de Indiaanse casino's zou kunnen opvatten. Bij de problemen op de Mohawk-reservaten in 1990 speelde ook deze kwestie, voor- en tegenstanders van het gokken vlogen elkaar er over in de haren en de ene partij beschuldigde de andere er van contacten met de Mafia te hebben.
Volgens een onderzoek van de FBI uit 1992 is er overigens nauwelijks sprake van infiltratie door de georganiseerde misdaad bij de Indiaanse gokbedrijven.

MAATREGELEN
In 1988 werd een wet ingevoerd, die het gokken onder controle stelt, de Indian Gaming Regulatory Act. President Bush stelde daarop in 1990 de National Indian Gaming Commission in om het gokken bij de Indianen aan banden te leggen. De bedoeling van de commissie is de stammen te beschermen, de georganiseerde misdaad buiten de deur te houden en individuele stamleden er van te weerhouden de stam te bezwendelen.
Ook het Bureau voor Indiaanse Zaken (BIA) heeft sinds 1992 een afdeling die het gokken controleert, het Indian Gaming Management Office.

Gerda Bolhuis


 

Oglala vrouwen


Uitspraak van een 92-jarige Lakota man: ''Het is belangrijk om goed te zijn voor vrouwen als we in de kracht van ons leven zijn, want we moeten onder hun handen zitten aan beide einden van ons leven!''

SQUAW
In de blanke wereld bestaat meestal een nogal stereotiep beeld van de rol van de vrouw in de Indiaanse wereld, gebaseerd op verkeerde interpretaties en misverstanden. Alleen het woord squaw al, dat wereldwijd wordt gebruikt als benaming voor Indiaanse vrouwen, is daar een goed voorbeeld van. Squaw is een scheldwoord dat door stammen aan de oostkust wordt gebruikt voor vrouwen van een vijandige stam. Dit werd opgepikt door de eerste kolonisten en zo is het gebleven.

BELANGRIJKE ROL
Wie zich verdiept in het leven van de Lakota's zal ontdekken dat de vrouw een heel belangrijke rol speelt zowel in de religie als in het dagelijkse leven. De Zeven Heilige Riten, waarop het hele religieuze leven van de Lakota's is gebaseerd, werd hen door een vrouw gebracht, namelijk Wit Bizonkalf Vrouw, die ook de heilige pijp aan de Lakota schonk. Dat vrouwen minder deelnemen aan ceremonies kwam niet omdat zij als ondergeschikt werd gezien, maar omdat vrouwen als sterker worden beschouwd. Zij zijn de scheppers van nieuw leven. Daarom hadden zij het minder nodig om aan ceremonies deel te nemen. Als voorbeeld dient de zweethut-ceremonie. Weliswaar nemen ook vrouwen hieraan deel, maar in mindere mate dan de mannen. Men beschouwt de menstruatie als een maandelijkse reinigingsproces voor de vrouw. Dit is ook de reden waarom zij zich in die periode afzijdig moet houden van b.v. de zweethut en andere ceremonies.

GEEN ONDERDRUKKING
Het pre-reservaatsleven was gebaseerd op wederzijdse afhankelijkheid. In de strijd om het bestaan hadden man en vrouw elkaar nodig en was er geen sprake van discriminatie of onderdrukking. Ieder vervulde zijn of haar taken in praktisch en religieus opzicht. Het hele leven was geregeld tot in de kleinste details door de lessen die Wit Bizonkalf Vrouw aan de Lakota's heeft gebracht. Zoals mannen zich aansloten in genootschappen, zo hadden ook vrouwen hun eigen genootschappen. Ook namen zij deel aan sommige mannen-broederschappen. Natuurlijk kwam ook bij de Lakota vrouwenmishandeling voor, maar de vrouwen werden beschermd door hun eigen familie en de man die zijn eigen vrouw ten onrechte slecht behandelde, kon op vergelding door haar familie rekenen. Bovendien was de vrouw eigenaresse van de tipi en alle huishoudelijke bezittingen en behoorden alle kinderen aan haar toe. Wilde ze scheiden, dan hoefde ze alleen maar de persoonlijke bezittingen van de man buiten te zetten, dan wist hij wel hoe laat het was. Polygamie kwam wel voor, maar in veel mindere mate dan wordt gedacht. Vaak werd b.v. een weduwe opgenomen in het gezin van de man van haar zuster en kon ze rekenen op voedsel en bescherming.

OVERGANG RESERVAATSLEVEN
Hoewel de verandering van het vrije nomadenleven naar het reservaatsleven voor zowel mannen als vrouwen uiterst dramatisch is geweest, hebben de vrouwen toch enige voordelen hierbij, die het iets gemakkelijker voor hen hebben gemaakt om zich aan te passen. Hun werkzaamheden als hoofdverantwoordelijke voor de huishouding en de kinderen gingen ook op het reservaat gewoon door. De handvaardigheden zoals kleding en sieraden maken konden ze gewoon thuis blijven uitoefenen, vooral als dit betaald werk betrof, dat dan afgeleverd werd aan een bedrijfje of winkel. Ook nemen steeds meer vrouwen deel aan het politieke leven en bekleden maatschappelijke functies. De meeste van de weinige bedrijfjes die er op Pine Ridge te vinden zijn, worden door vrouwen geleid. Samen met hun mannen vechten ze tegen vele problemen, zoals het voortdurend afknabbelen van hun land door de blanken, strijd om waterrechten en exploitatie door multi-nationals. Meer nog echter zijn zij belast met het oplossen van de dagelijkse problemen die het reservaatsleven met zich meebrengt, zoals onderwijs, gezondheidszorg, voorlichting, adoptie van kinderen en het grote gevecht tegen alcohol en drugs. Ondanks dit alles komt alcoholmisbruik volgens sommige statistieken bij vrouwen even veel voor als bij mannen. Ook worden vrouwen ten gevolge van dronkenschap en frustratie nogal eens mishandeld. Gelukkig krijgen de vrouwen tegenwoordig steeds meer hulp bij hun strijd. Afgelopen jaar is b.v. met overheidssteun een project gestart, dat zich 'Flowering Tree' noemt. Het wil alleenstaande vrouwen en moeders, waarvan de meesten aan drugs en alcohol verslaafd waren, helpen hun leven weer op poten te zetten.

Samenvattend kan men zeggen dat de vrouwen altijd een grote rol hebben gespeeld in het leven van de Oglala's en dat hun bijdrage aan de opbouw van een nieuw leven in de moderne tijd van het allergrootste belang is.

Natanja Davidsson


 

Lakota Nieuws


TETON SIOUX NATION
De Black Hills Teton Sioux Nation, een Lakota organisatie, die zich al enkele jaren bij de Verenigde Naties Werkgroep voor Inheemse Bevolkingen presenteert als de vertegenwoordiger van de Lakota, blijkt geen achterban bij hen te hebben. Zowel de traditionele 'Treaty Councils' als de BIA-stamraden distantiëren zich van de organisatie. Een artikel in Indian Country Today/Lakota Times beschreef de groep als een stel 'crazies' en 'loonies', die zich enkele jaren geleden bij de heilige berg Bear Butte onafhankelijk verklaard hadden. Op de laatste sessie van de V.N.-werkgroep zou de Teton Nation onder meer verklaard hebben, dat zij binnenkort het burgerschap van de Verenigde Staten zouden opgeven en geen controle van de V.S. over hun zaken meer zouden accepteren.

BOMMENWERPERS
B-1 bommenwerpers van Ellsworth Air Force Base zullen geen vluchten meer maken boven ceremoniële terreinen of laagvliegen boven bewoonde gebieden op het Pine Ridge-reservaat. Dit nieuwe beleid is het gevolg van vele klachten van bewoners van Pine Ridge. Deelnemers aan o.a. Zonnedans-ceremonies waren gestoord door laagvliegende bommenwerpers. Ook bewoners van het dorp Evergreen Housing dienden klachten in.

STEVENS
Phil Stevens is nog steeds bezig met de Black Hills-zaak. De miljonair uit Californië, die claimt van Lakota-afkomst te zijn, is van plan dit jaar weer een 'Sioux Nation Black Hills Restoration Act' bij het Congres in te laten dienen. De tekst schijnt vrijwel dezelfde te zijn als die van het wetsontwerp van Congreslid Martinez uit 1990. Dit wetsontwerp haalde het niet, omdat alle congresleden en senatoren van Zuid-Dakota er tegen waren. De veranderingen hebben betrekking op compensatie voor de hulpbronnen die in de afgelopen 116 jaar uit de Hills zijn weggehaald.
Stevens is een omstreden man bij de Lakota en wordt door slechts enkele groepen als hun vertegenwoordiger erkend. Deze organisaties gaven hem de titel van 'special chief of the Great Sioux Nation'.


 

Aktualiteiten


NAVAJO-HOPI
Traditionele Navajo's hebben tijdens een hoorzitting geweigerd akkoord te gaan met pachtcontracten van 75 jaar op hun vroegere land bij Big Mountain, wat nu aan de Hopi-stam is toegewezen. De Navajo's zou o.a. niet worden toegestaan offers te doen in het gebied en hun doden daar te begraven. Indianen nemen algemeen aan, dat het al sinds tientallen jaren slepende conflict te maken heeft met de steenkoolvoorraden onder Big Mountain.

OVERVAL?
Indianen hebben geprotesteerd tegen de opvoering van een Indianen-overval in het dorpje Oak in Nebraska. Het 'theaterstuk' maakte deel uit van de al dertig jaar bestaande zomerfeesten van het dorp. De inwoners speelden ook de rollen van de Indianen. De Nebraska Intertribal Development Commission protesteerde tegen de racistische en stereotiepe inhoud van het stuk.

SKELETTEN
De skeletten van vier Inuit zijn voor een begrafenis teruggebracht naar Groenland. Ontdekkingsreiziger Robert Peary, de eerste die de Noordpool bereikte bracht de Inuit in 1896 naar het American Museum of Natural History. Daar overleden ze binnen de kortste keer aan westerse ziekten.

COLVILLE
De Colville Confederated Tribes uit de staat Washington willen compensatie voor de schade die ze geleden hebben sinds de aanleg van de Grand Coulee Dam in de Columbia-rivier. Hun land werd overstroomd en ze moesten hun huizen en begraafplaatsen verplaatsen. De traditionele visplekjes, die sinds de pre-historie in gebruik waren, zijn niet meer te bereiken omdat er nu een meer is. De stam heeft tot nu toe slechts 63.000 dollar schadevergoeding ontvangen.

 

Colofon


Redactie: Ingrid van Amelsfort (hoofdredactie) & Judith-an Verschuuren
Organisatie & produktie: Gerda Bolhuis
Layout/logo's: Ad Vermeulen
Bijdragen: Ingrid van Amelsfort, Gerda Bolhuis, Natanja Davidsson & Judith-an Verschuuren

ISSN 0926-2989