Wotanin Wowapi 23 - mei 1996


nieuwsbrief van de Lakota Stichting

nummer 23, mei 1996

Inhoudsopgave

Van het bestuur


Misschien hebt U via andere Indianenbladen inmiddels gehoord over de controverse rond Robert Stadnick en zijn Wolakota Waldorfschool. Volgens onze zusterorganisatie NANAI zou Stadnick geen Lakota zijn en zou de bestemming van het ingezamelde geld ook niet duidelijk zijn. Niemand in de buurt van de school zou van dit initiatief gehoord hebben. Wij hebben van dit bericht op Pine Ridge tot nu toe geen bevestiging kunnen krijgen.

De Lakota Times heeft destijds melding gemaakt van het initiatief en ook onze Lakota-contacten op Pine Ridge hadden ervan gehoord. De school schijnt echter vrij klein te zijn en er zit ook niet echt groei in.

Medewerkers van de Lakota Stichting gaan deze zomer weer naar Pine Ridge en zullen proberen deze zaak verder uit te zoeken. In het volgende nummer van de nieuwsbrief zullen we hopelijk meer informatie geven.

Gerda Bolhuis

De school is inmiddels van de grond gekomen, zie www.wolakota.nl, Red.


Verkiezingen Pine Ridge


Op 12 maart vond de eindronde van de tweejaarlijkse verkiezingen op het Pine Ridge-reservaat plaats. Bij die verkiezingen wordt dan een nieuwe stamraad gekozen en een nieuwe president en vice-president. Uit de 'primary', de eerste ronde, blijven twee kandidaten over, die het in de eindronde tegen elkaar moeten opnemen. De zittende president en vice-president, Wilbur Between Lodges en Mel Lone Hill, verloren allebei al in de eerste ronde. Voor het presidentschap waren de laatste twee kandidaten John Yellow Bird-Steele en Paul Iron Cloud. De race is gewonnen door Steele, die al eerder een periode deze functie had. Voor het vice-presidentschap waren Ted Means en Milo Yellow Hair overgebleven. Milo Yellow Hair heeft gewonnen.Hij is voor ons geen onbekende want hij is al ruim 14 jaar één van onze contactpersonen bij de Lakota, in zijn functie van vertegenwoordiger buitenland van de Lakota Treaty Council. Veel deelnemers van onze reizen zullen hem tevens kennen als organisator en reisleider bij deze reizen. Ook is hij verschillende malen bij onze Indianenmanifestatie in Nieuwegein aanwezig geweest. Proficiat Milo en veel succes in deze zware baan!

Gerda Bolhuis


Wereldgebedsdag vrede


De bewaarder van de heilige pijp van de Lakota, Arvol Looking Horse heeft een oproep gedaan tot een wereldgebedsdag. Enige fragmenten daaruit:

''Ik, Arvol Looking Horse, 19de generatie Bewaarder van de Heilige Witte Bizonkalf Pijp voor de Lakota, Dakota en Nakota Natie, vraag, dat alle Naties op Moeder Aarde 21 juni 1996 tot Wereld Vrede- en Gebedsdag verklaren. De geboorte van het Witte Bizonkalf laat ons weten dat we op een kruispunt staan: of teruggaan naar evenwicht of een wereldramp tegemoetzien. Het is onze plicht terug te gaan naar de heilige plaatsen en te bidden voor de wereldvrede; als we dat niet doen, zullen onze kinderen lijden.
Er is ons gezegd, dat er een heilige plaats is op elke honderd mijl van Moeder Aarde. We vragen alle mensen terug te gaan naar deze plaatsen en samen met ons te bidden. De ceremonie begint om 10 uur 's ochtends (Mountain Time) op 21 juni 1996. Er is besloten, volgens de Kennis van de Sterren, dat 21 juni de juiste dag is om te bidden.
Inheemse mensen van Schildpad Eiland beginnen hun spirituele reis vanaf Wahpeton, Saskatchewan, Canada, naar Grey Horn Butte(bekend als Devil's Tower) in de Black Hills van Wyoming. Daar zullen inheemse volken bidden met de Bewaarders van de Heilige Bundels, om te beginnen met het herstel van vrede en evenwicht.
We vragen alle Volken te beginnen met het organiseren van ceremonies op hun heilige plaatsen of op de manier waarop zij bidden, zodat we allemaal tegelijkertijd beginnen. We vragen mensen van alle religies mee te doen en onze pogingen voor wereldvrede en harmonie te ondersteunen - onze cirkel van het leven die geen einde en geen begin heeft.
Moge vrede met U allen zijn.''

19de Generatie Bewaarder van de Heilige Witte Bizon Kalf Pijp, Arvol Looking Horse

vertaling: Gerda Bolhuis


Leven als een Indiaan


Dat is de titel van het les-programma voor de groepen 5 tot en met 8 van de Soester basisscholen. In de periode van 6 mei tot en met 7 juni is er een tentoonstelling over de Prairie-Indianen in het Milieu Educatief Centrum 'de Kwekerij' van de gemeente Soest. Aan de hand van deze tentoonstelling is een lesprogramma op gesteld in samenwerking met het Volkenkundig Museum 'Gerardus van der Leeuw' in Groningen en de Lakota Stichting.

Dit samenwerkingsverband heeft er toe geleid, dat er Indiaanse voorwerpen, materialen en schilderijen aanwezig zijn, die het lesprogramma zullen verduidelijken. Het doel van dit programma is om via de Indiaanse manier van leven de relatie tussen de mens en zijn leefomgeving onder de aandacht te brengen. Wie was in staat in nauwer contact met de natuur en zijn leefomgeving te zijn dan de Indiaan? Jarenlang hebben de Indianen op het Noord-Amerikaanse continent geleefd met de dieren uit hun omgeving. Dieren zoals de bizon gaven hun eten, kleren en onderdak. Mens en dier hadden elkaar nodig. Deze manier van leven wordt in het lesprogramma aan de hand van het doen en laten van de Prairie-Indiaan verder uitgewerkt.

Dat de Indianen ook meesters zijn in het verhalen vertellen vormt in het programma een ander aanknopingspunt om onderwerpen aan kinderen duidelijk te maken. Met name de toespraak van opperhoofd Seattle van de Dwamish-stam, die in 1854 zijn levensvisie aan het grote opperhoofd van Noord-Amerika heeft verteld, is in de huidige maatschappij een 'handvat' en een 'eye opener' voor onze milieu- en maatschappelijke problemen.

Een kleine passage uit zijn toespraak luidt als volgt:

''Wat is de mens zonder dieren? Als de dieren zouden verdwijnen, zou de mens sterven aan een gevoel van grote eenzaamheid. Wat er met de dieren gebeurt, gebeurt ook spoedig met de mens. Alles hangt samen. Wat er met de aarde gebeurt, gebeurt ook met de kinderen van de aarde. U moet uw kinderen leren dat de grond onder hun voeten de as van onze voorouders bevat. Dat zal hen vervullen van eerbied voor het land. Vertel uw kinderen dat de aarde verrijkt is met de levens van onze voorouders. Leer uw kinderen wat wij onze kinderen hebben geleerd.''

DE AARDE IS ONZE MOEDER

Vertel het de kinderen. Dat is dan ook meteen onze opdracht: om bij de kinderen van de 20ste eeuw via de geschiedenis van de Indianen, natuur- en milieu-belangen en de relaties hiertussen aan de orde te stellen. De kinderen krijgen tijdens de les een werkboekje uitgereikt, waarin een tiental onderwerpen aan de hand van foto-panelen en voorwerpen worden behandeld. Voorbeelden als de jacht, de bizon, de tipi en natuurlijk Indiaanse ceremonies, zullen onder de aandacht van de kinderen worden gebracht.

Voor het publiek is de tentoonstelling geopend op woensdagmiddag van 13.00 tot 16.00 uur. Voor meer informatie: De Kwekerij tel. 035 6022530 of 6093652.

Evert de Kruijf


De Indiaan in de kast


filmrecensie

Deze film is gebaseerd op een succesvol jeugdboek, geschreven door Mellisa Mathison, waarvan 5 miljoen exemplaren zijn verkocht. Het verhaal gaat over het jongetje Omri, dat op zijn verjaardag een oud houten kastje cadeau krijgt. Bij toeval ontdekt hij een plastic speelgoed-Indiaan in het kastje, die tot leven komt als de sleutel van de deur wordt omgedraaid.

Het Indiaantje blijkt echter wel een minimensje van tien centimeter. Little Bear, zoals hij heet, wordt gespeeld door de in Amerika zeer bekende Indiaanse rapper Litefoot, dus gelukkig nu eens niet door een verklede blanke acteur. Als een vriendje van Omri een speelgoedcowboy in het kastje zet, zijn de poppen aan het dansen en ontbrandt er een mini-oorlog in Omri's kamer, want cowboy en Indiaan zijn bijna per traditie elkaars vijand.

Door een gedwongen gemeenschappelijk verblijf in Omri's heuptasje komen de twee elkaar nader en sluiten ze vriendschap. Na een aantal avonturen brengt Omri het offer om zijn speeltjes te missen en stuurt ze via het kastje terug naar hun eigen tijd en gebied.
Hollywood zou Hollywood niet zijn als er niet een paar wijze levenslessen werden uitgewisseld en met name Omri leert veel van de 'nobele wijze Indiaan'. De makers zijn historisch wel vrij correct geweest. Zo weigert Little Bear als rechtgeaard Irokees om in een tipi te wonen en bouwt hij zijn eigen longhouse, de traditionele woning van de Irokezen. Al met al geen slechte film in de rij van 'nieuwe' Indianenfilms.

Natanja Braude


Korte berichten

Inheemse volken-verdrag goedgekeurd
De ministerraad heeft het 'Verdrag inzake inheemse en in stamverband levende volken in onafhankelijke landen' van de Internationale Arbeidsorganisatie goedgekeurd. In het verdrag staan bepalingen over de bescherming van de sociale, economische en culturele rechten en waarden van inheemse volken.

Nederland was oorspronkelijk niet van plan het verdrag te tekenen, omdat Nederland geen inheemse volken zou kennen. Men vond het echter toch belangrijk dat zoveel mogelijk landen door ondertekening hun steun zouden betuigen aan dit beleid.

Kolenmijn bij Navajo's
Een federale rechter heeft besloten dat de Peabody kolenmijn in de plaats Kayenta op het Navajo-reservaat moet gaan sluiten. Hij trok de vergunning, die nog in 1995 verlengd was, in. Deze mijn is al jaren een doorn in het oog van traditionele Navajo's en Hopi's. Ze zijn bijzonder bezorgd over de milieu-vervuiling die de mijn in Kayenta met zich meebrengt. Het drinkwater wordt vervuild en de woningen vertonen scheuren door explosies. Tevens zeggen ze dat Peabody hen dwingt begraafplaatsen te verplaatsen, omdat deze anders door bulldozers worden weggevaagd.
Red Nations Welcome Run 1996
Van 27 mei tot 3 juli vindt in de V.S. een Indiaanse marathon plaats als verwelkoming van de Olympische sporters. Men start in Noord-Dakota en eindigt bij de Olympische Spelen in Atlanta.
De marathon heeft als motto 'Olympic Spirit'. Zo'n vijftien tot twintig lopers met een adelaarsstaf wisselen elkaar af in een estafette.

Colofon


Eindredactie: Marian Cuisinier
Organisatie & produktie: Gerda Bolhuis
Layout/logo's: Ad Vermeulen
Bijdragen: Gerda Bolhuis, Natanja Braude & Evert de Kruijf

ISSN 0926-2989