Wotanin Wowapi 25 - november 1996


nieuwsbrief van de Lakota Stichting

nummer 25, november 1996

Inhoudsopgave

Canadese indianen in Nederland

Vorige maand was een delegatie van Canadese indianen enkele dagen in Nederland. Het doel van het bezoek was, aandacht te vragen voor de problemen die de indianen hebben met het verbod op de invoer van bont uit Canada, dat de Europese Gemeenschap binnenkort zal instellen. Het gaat daarbij met name om bont van dieren die met de 'leghold-trap', een dier-onvriendelijke klem, gevangen zijn. De EG-verordening (nr. 3254/91) zal op 1 januari 1997 in werking treden. Nederland is begin 1996 al tot een invoerverbod overgegaan.

De delegatie bestond uit trappers (jagers die met klemmen pelsdieren vangen), afgevaardigden van indiaanse politieke organisaties uit de provincie Saskatchewan en indiaanse oud-soldaten. Tijdens een bijeenkomst in het Tropenmuseum lichtten verschillende delegatieleden hun bezorgheid toe.

De trappers verbaasden zich over de dubbele standaard die voor het vangen van pelsdieren wordt aangelegd. In Canada vangen jagers, voornamelijk indianen, omwille van het bont jaarlijks 260.000 muskusratten. In Nederland, België, en Duitsland worden per jaar 1,2 miljoen muskusratten gevangen. Men ziet ze hier als schadelijk, omdat ze tunnels graven onder de dijken. Dierenbeschermers hebben het echter alleen over de vangst in Canada. De delegatieleden adviseerden dat de dierenbeschermers eerst maar eens zelf in Canada zouden moeten komen kijken, om met eigen ogen te zien hoe de jacht daar in zijn werk gaat. Ze menen dat men in Nederland slecht op de hoogte is van de werkelijke situatie. De indianen zijn bang dat hun economie grote schade zal oplopen door het invoerverbod in Europa. De jacht is hun enige werkgelegenheid.

Uit de zaal kwam de vraag hoe indianen, van wie toch gedacht wordt dat ze zo één met de natuur zijn, zo met dieren kunnen omspringen. Het antwoord luidde, dat de indiaanse natuuropvatting in Europa vaak verkeerd wordt begrepen: indianen hebben veel respect voor de natuur, en dus ook voor dieren, maar vinden tegelijk dat ze dieren mogen gebruiken. Jagers mogen de dieren alleen niet uitroeien. Ze moeten er genoeg in leven laten om de populatie in stand te houden. Men noemt dat 'sustainable development'. De delegatie pleitte voor internatioale standaarden voor het vangen van pelsdieren.
Er waren ook dierenbeschermings- en anti-bont-organisaties voor de bijeenkomst uitgenodigd. Zij vonden het echter niet opportuun om te komen.

Veel indiaanse oud-soldaten hebben in de Tweede Wereldoorlog in Europa gevochten. Ze waren destijds vrijwillig in het leger gegaan. Voor indianen is het heel gewoon om vrijwillig dienst te nemen. De soldaten en hun familie zijn daar trots op. Er waren verscheidene indianen onder de Canadezen die in 1945 Nederland hebben bevrijd. De veteranen in de delegatie waren bijzonder verbaasd over de ondankbaarheid van de Nederlanders, die destijds mede door indianen zijn bevrijd, maar zich nu tegen hen keren door mee te werken aan de vernietiging van de indiaanse leefwijze.

Gerda Bolhuis


Kinderen van de Grote Geest

boekbespreking

Kinderen van de Grote Geest - Een impressie van het hedendaagse indiaanse reservaats-leven in het Zuidwesten van de Verenigde Staten - 34 pagina's. Prijs: 9 gulden.

Onder bovenvermelde titel verscheen een boekje met teksten van Yvonne Smits en foto's van Robbert Slagman, naar aanleiding van een tentoonstelling met dezelfde titel, georganiseerd door de Stichting Vista - Far Reaching Visuals, in samenwerking met de universiteit van Amsterdam en het Nederlands Centrum voor Inheemse Volken. De schrijvers waren de initiatiefnemers van deze tentoonstelling.
Het boekje begint met enkele uitspraken van indianen over hun hedendaagse levenssituatie, een uitgebreide kaart van de huidige reservaten in het zuidwesten van de VS, en een algemene beschouwing over het moderne reservaatsleven, met verwijzingen naar de situatie in het Zuidwesten. De meeste problemen gelden echter voor de totale indiaanse bevolking, binnen en buiten de reservaten.

In hoofdstuk 2 wordt dieper ingegaan op de indiaanse identiteit, het verlies van de inheemse talen, en de huidige pogingen om het eigene te behouden. De behoefte om de eigen taal te spreken groeit en op veel reservaten probeert men de eigen taal en cultuur met het Amerikaanse onderwijssysteem te integreren. Zo bezit het Navajo-reservaat een indiaanse universiteit, waar behalve studies als Engels en wiskunde ook studieprogramma's als 'Navajo Native Healing' en 'Navajo Culture' gevolgd kunnen worden. De auteurs behandelen aan de hand van voorbeelden verder ook het rechtssysteem en de opleving van oude gebruiken. Ze beschrijven bijvoorbeeld de 'Sunrise Dance' die Apache-meisjes aan het begin van de puberteit ondergaan. Dit is het oudste en meest heilige ritueel van de Apache. Het maakt een grote opleving door.

In hoofdstuk 3 komen verschillende stammen meer specifiek aan bod: de Pueblo-volken, de Navajo, de Apache, en de O'odham, de mensen van de woestijn. Met een reis naar het Zuidwesten in juni van dit jaar nog vers in het geheugen, was het extra leuk om dit boekje te lezen. Maar ook voor mensen die er nog nooit zijn geweest, geeft het boekje een duidelijk beeld van de hedendaagse situatie. Het is geen dorre opsomming van feiten. Mede door de soms plastische beschrijving van het landschap en van ceremonies is het makkelijk leesbaar. Het bevat mooie foto's, die worden afgewisseld door afbeeldingen van indiaanse motieven. Kortom, een aanrader voor iedereen die er geweest is, er nog naar toe wil, of alleen meer informatie wil hebben over dit specifieke gebied.

Het boekje is te verkrijgen bij de Lakota Stichting.

Natanja Braude


Brand op Bear Butte


Op Bear Butte in de Black Hills van Zuid-Dakota is begin september brand uitgebroken. Het vuur is vermoedelijk ontstaan door onvoorzichtigheid van kampeerders.
Bear Butte is een heilige berg voor de Lakota en andere Prairie-indianen. De berg is voor een deel een park van de staat Zuid-Dakota en voor een deel eigendom van de Noordelijke Cheyenne. De indianen houden er nog steeds regelmatig ceremonies, waarbij ze niet willen worden gestoord. Tot hun grote ergernis mogen er echter nog altijd toeristen op de berg komen.
Spirituele leiders van de Lakota en de Cheyenne zien een verband tussen de brand en het misbruik van deze heilige plaats door would-be medicijnmannen, die er allerlei niet-indiaanse ceremonies uitvoeren. Deze leiders beschouwen de brand als een 'cleansing', een zuivering van onjuiste invloeden.

Gerda Bolhuis


Korte berichten

Oglala Lakota Nation
Op 5 november beslist de Oglala Sioux Tribe of ze haar naam wil veranderen in Oglala Lakota Nation. Behalve de presidentsverkiezingen worden op die dag in de Verenigde Staten ook allerlei andere verkiezingen gehouden. Op het Pine Ridge-reservaat van de Oglala is er een referendum, waar in de kiezers kunnen beslissen over de voorgestelde naamswijziging. De huidige benaming 'Sioux' is bijzonder impopulair, omdat het een scheldnaam uit de Chippewa-taal zou zijn die 'kleine slangen' betekent. De term 'tribe' wordt steeds meer vervangen door 'nation', om aan te geven dat de indianen een zekere onafhankelijkheid van de Verenigde Staten hebben.
LaDuke for vice-president
De Green Party heeft Winona LaDuke, een Chippewa-activiste, voorgedragen als vice-president. Presidentskandidaat voor deze zeer kleine partij is Ralph Nader, de bekende voorvechter van consumentenbelangen in de Verenigde Staten. Winona LaDuke is al jaren actief; ze is onder andere mede-oprichtster van het 'Indigenous Women's Network' en bestuurslid van Greenpeace USA.
Maid of the Mist
De maatschappij die boottochten verzorgt bij de Niagara-watervallen, heeft onder druk van indiaanse groeperingen besloten geen gebruik meer te maken van een indiaanse legende die tijdens de boottochten werd verteld. De boten heten allemaal 'Maid of the Mist', naar een meisje uit een Seneca-legende. Volgens indianen vertelde men aan boord een racistische versie van dit verhaal.
Inheemse Raad in Nederland
De Inheemse Raad is een samenwerkingsverband van vertegenwoordigers en organisaties van inheemse volken in Nederland, zoals indianen uit diverse Midden- en Zuid-Amerikaanse landen. Men houdt zich onder meer bezig met het Verenigde Naties Decennium voor de Inheemse Volken.

De Inheemse Raad is te bereiken op het volgende adres:

INHEEMSE RAAD IN NEDERLAND
Postbus 10497
1001 EL Amsterdam
tel.: 020-4193022
fax: 020-4191013
bezoekadres: Oostelijke Handelskade 11-O


Colofon

Eindredactie: Marian Cuisinier
Organisatie & productie: Gerda Bolhuis
Layout/logo's: Ad Vermeulen
Bijdragen: Gerda Bolhuis & Natanja Braude

ISSN 0926-2989