Wotanin Wowapi 27 - augustus 1997


nieuwsbrief van de Lakota Stichting

nummer 27, augustus 1997

Inhoudsopgave


Van het bestuur


De Lakota Stichting gaat verhuizen naar Utrecht! Met ingang van 20 augustus wordt het telefoonnummer: 030-2893803. Het postbusnummer blijft nog even ongewijzigd.

Gerda Bolhuis


Hulp aan ouderen Pine Ridge


Onder de naam Adopt A Grandparent (AGP), startte in het Pine Ridge-reservaat in Zuid-Dakota tien jaar geleden een hulpprogramma voor Lakota-ouderen in nood. Het programma, dat geen overheidssteun ontvangt en volledig drijft op giften, werd een succes. Vele honderden mensen in én buiten Amerika hebben 'een grootouder geadopteerd'. Het afgelopen jaar kon de programmastaf veertigduizend gulden aan voedsel- en brandstofbonnen verdelen, plus materiële goederen ter waarde van bijna drie ton. Maar omdat Pine Ridge nog steeds een van de armste gebieden in de Verenigde Staten is, blijft de nood hoog, vooral in de strenge winters. De organisatie heeft zich ten doel gesteld om vóór het begin van 1998 zeven ton aan fondsen beschikbaar te krijgen.

Doodgevroren
Het idee voor het Adopt A Grandparent-project kwam van Lakota-grootmoeder Nellie Red Owl, een in 1992 overleden reservaatbewoonster. Nellie kwam in actie, toen in de winter van 1986 drie oude mensen doodgevroren bleken te zijn in hun afgelegen huizen. Ze nam contact op met enkele andere grootmoeders en met fotojournaliste Gail Russell uit Nieuw-Mexico, die eerder in het reservaat gefotografeerd had. Besloten werd fondsen te gaan werven voor noden die de ouderen zelf aan geven. Inmiddels is AGP uitgegroeid tot een organisatie met enkele vaste medewerkers, een flink aantal donateurs, en ongeveer tweehonderd ouderen die van het programma profiteren. De organisatie is ondergebracht bij het Mountain Light Center, een non-profit instelling in Taos. Men heeft intussen verschillende hulpprogramma's beschikbaar. Zo is er een Membership Circle, die garant staat voor de gelden waardoor de organisatie kan blijven draaien, en een naar Nellie Red Owl vernoemd Gift Certificate Program, waarin mensen in nood direct met helpers in contact worden gebracht. Donateurs krijgen twee keer per jaar een nieuwsbrief.
Gevraagd naar zijn mening over deze vorm van hulpverlening, vertelde Milo Yellow Hair, de huidige vice-president van de Tribal Council, dat ook hij vanuit de Stamraad af en toe een beroep doet op AGP, voor reservaatbewoners die anders tussen de wal en het schip dreigen te vallen.

Marian Cuisinier


'Hands across the water'


Ook dit jaar organiseerde de Lakota Stichting weer een reis naar de reservaten van de Lakota-indianen in Zuid-Dakota. Deelneemster Barbara Breedveld schreef het volgende verslag.

'Een grote reis zoals deze begint natuurlijk altijd met een flinke reis met het vliegtuig. Dat was voor een aantal deelnemers een hele belevenis, niet in de laatste plaats door de nodige pech onderweg: tickets vergeten, aansluiting gemist, bagage kwijt, enzovoort. Maar toch viel dat allemaal in het niet bij de grootsheid van Zuid-Dakota en haar inwoners. Zuid-Dakota en haar indianenreservaten vormen een wereld op zichzelf. Immense vergezichten, prachtige landschappen, en natuurlijk de typerende gewoonten van de inwoners - zowel blank als indiaans.
Om ons een beetje in te wijden in deze wereld, nam onze gids - Mel Lone Hill, trotse kleinzoon van Frank Fools Crow - ons de eerste dag mee naar The Journey, een net geopend museum in Rapid City over de traditionele blanke en indiaanse maatschappij. Ook bezochten we Prairie Edge, een grote galerie, voor we aan ons avontuur op het Pine Ridge-reservaat begonnen.

Dat avontuur werd zelfs nog spannender dan we hadden gedacht, want Mel bleek het na een paar dagen, waarin we onder meer Wounded Knee bezochten, te druk te krijgen om nog met ons op te trekken. Een aantal dagen werden we toen gegidst door zijn vrouw of zijn dochter. Zij brachten ons naar verschillende andere gedenkwaardige plaatsen, zoals Fort Robinson en de Red Cloud Indian School. Dankzij de connecties van de Lakota Stichting, kregen we ook de kans om met medewerkers van de Tribal Council en KILI-radio van gedachten te wisselen.

Een rondleiding in het ziekenhuis van Pine Ridge Village bleek eveneens heel leerzaam te zijn. Net als een onverwacht bezoek aan het Sue Anne Big Crow Memorial Center, een jongerencentrum. Sue Anne was een top-basketbalster, die zich erg heeft ingezet voor de jeugd op het reservaat. Ze is in 1992 verongelukt. Haar moeder heeft ter nagedachtenis het centrum opgericht. Na al dat educatiefs konden er wel een stevig ritje naar Buffalo Pasture (= bizonweide) en een flinke nachtelijke wandeling in de Badlands van af. Beide waren prachtig, al hadden we bij de bizons geen mazzel. Ze leken een soort plankenkoorts te hebben; we zijn er maar één tegengekomen.

Na een weekje leken onze gidsen ook plankenkoorts te hebben gekregen; ze kwamen steeds minder langs. Maar dat mocht de pret niet drukken. Met twee huurauto's en een kaart kwamen we een heel eind. Bij de Pow wow in Kyle, bijvoorbeeld. Daar werden de geslaagden van het Oglala Lakota College geëerd, maar bovenal werd er veel gedanst. We zijn er twee dagen gebleven. Daarna vertrokken we naar Montana om er de herdenking van de slag bij Little Big Horn mee te maken. Onderweg hebben we Devil's Tower - een steil uit het landschap oprijzende rots en heilige plaats voor de Lakota - bezocht en aan de voet ervan gekampeerd.

In Montana bleek het een gezellige boel te zijn. Wij waren - je raadt het - niet de enigen die van Pine Ridge waren gekomen om de slag te herdenken. Een groot aantal indianen waren met hun paarden naar het Crow-reservaat afgereisd. In navolging van hen zochten we een goed kampeerplekje uit. Dat schiep blijkbaar een band, want we werden meteen de eerste dag al geholpen door onze buren.
De sfeer tijdens de herdenking was gemoedelijk, al hadden we dat misschien niet verwacht. De herdenking bestond onder meer uit een pijpceremonie, waarin je als toeschouwer werd betrokken, en een 'ride'. Daarin speelden zo'n veertig traditioneel uitgedoste indiaanse ruiters de slag na, door een 'charge' uit te voeren. Een adembenemend gezicht. En weer eens iets heel anders dan Medicine Wheel, een belangrijke heilige plaats waar we de vorige dag waren geweest - hoewel dat bezoek op zijn eigen manier ook heel bijzonder was.

Na al die indrukken kwam een dag reizen wel van pas. We moesten helemaal naar Rapid City terug en dat is een flink aantal uren rijden. Gelukkig kregen we onder weg nog de kans om een Cheyenne school te bezoeken, het Dull Knife Memorial College.

De volgende dagen stond het spektakel van de enorme NAHA Pow wow bij Rapid City op het programma. Er waren enkele honderden dansers, waaronder drie delegaties van Navaho-, Apache- en Azteekse dansers, die dagelijks ieder hun eigen dansen vertoonden. Genoeg om ons drie dagen bezig te houden.

We hebben ook Bear Butte bezocht, Wonderland Cave, en Petrified Forest - een versteend bos uit de oertijd. Om dit allemaal te zien waren we een flink stuk door de Black Hills gereden, de heilige bergen van de Lakota, een rit die zeker de moeite waard was. De dag erna zijn we naar Custer State Park geweest, een prachtig natuurpark met veel grofwild. De bizons staken een keer een paar meter voor ons de weg over!

Onze laatste stop in de Black Hills was Crazy Horse Mountain - heel indrukwekkend. De Wakpamni Lake Pow wow, met een naamgevingsceremonie, zorgde voor een prachtig einde van onze reis.
Al met al een mooie, avontuurlijke en leerzame reis, die het herhalen meer dan waard is.

Barbara Breedveld


'Workshops Indiaanse Kultuur'

In de Cactus-reeks is een nieuw boekje verschenen. Het heet Workshops Indiaanse Kultuur en is bedoeld als werkboekje voor scholen en jeugdprojecten. Het boekje bevat een korte inleiding over verschillende indianenculturen, voorbeelden van knutselwerk, spelletjes, en dansen. Het boekje is voor 3,50 (excl. verzendkosten) te bestellen bij de Lakota Stichting.


Korte berichten

Geen 'squaw' meer
In de staat Californië zet een groep mensen, verenigd in het 'Squaw' Name Change Project, zich in, om alle geografische namen die het woord 'squaw' bevatten, te laten veranderen. Dit woord, uit de taal van de Mohawk-indianen, wordt door indianen als beledigend ervaren. De groep heeft tot nu toe ruim honderd 'squaw'-namen gevonden. Eerder zijn dergelijke projecten ondernomen in Arizona en Minnesota.
Seneca
De Seneca-indianen in de staat New York hebben een overwinning behaald op deze staat. Gouverneur Pataki had geprobeerd, de verkoop van tabak en alcohol op het Seneca-reservaat onder de belastingen van de staat New York te laten vallen. De Seneca, die zich evenals andere Irokezen-volken als een onafhankelijke natie beschouwen, accepteerden dit niet. De gouverneur had al New York State Troopers naar het reservaat gestuurd om uitvoering van de wet af te dwingen, toen de rechter deze wet niet van toepassing verklaarde. Het conflict is gepaard gegaan met gewelddadigheden, ook op andere Irokezen-reservaten in New York.
Sportwedstrijden
In Victoria, British Columbia, worden van 3 tot 10 augustus de North American Indigenous Games gehouden. Aan deze sportwedstrijden doen indianen uit negen Canadese provincies en achttien Amerikaanse staten mee. Er worden zestien verschillende sporten bedreven, zoals boksen, atletiek, boogschieten en basketbal. Aan de Games is ook een cultureel programma verbonden.

Colofon

Eindredactie: Marian Cuisinier
Organisatie & productie: Gerda Bolhuis
Layout/logo's: Ad Vermeulen
Bijdragen: Gerda Bolhuis, Barbara Breedveld & Marian Cuisinier

ISSN 0926-2989